يكشنبه 31 شهريور 1398 | Sunday 22 September 2019

 

اولویت‌بندی مشکلات

اگر چندین مشکل مربوط به آن وجود داشته باشد مهم است تصمیم بگیرید که حل کدام یک باید در اولویت قرار گیرد. برای کمک به تصمیم‌‌گیری بهتر از مشکلات فهرست درست کنید، از خود بپرسید:

منظور از فوری چیست؟

منظور از ضروری چیست؟

منظور از فوری و ضروری چیست؟

مشکلات دارای اولویت، آنهایی هستند که نیاز به پیگیری فوری و ضروری دارند.

درک درستی از نقش خود داشته باشید

مدیر نمی‌تواند تمام مشکلات را حل کند. گاهی اوقات نیاز است مدیر، تنها یک جنبه کوچک از کار (در مسیر حل مسئله) را انجام دهد. اشتباه رایج بسیاری از مدیران این است که فکر می‌کنند این کار آنهاست که در تمام مراحل درگیر شوند.
این بر عهده‌‌ی مدیر است که مدیر تصمیم بگیرد چه کاری توسط دیگر افرادی که درگیر در حل مساله هستند باید انجام بگیرد تا راهکاری منطقی و عملی ارائه شود.

شناسایی علل

علل احتمالی مشکل را بررسی کنید. با توصیف مشکل شروع کنید؛ از خود بپرسید:

چه اتفاقی می‌افتد؟

کجا اتفاق می‌افتد؟

کی اتفاق افتاد؟

چگونه اتفاق افتاد؟

 چه فرد / افرادی درگیر بودند؟

چرا این اتفاق افتاد؟

جایگزین‌ها را شناسایی و یک رویکرد را انتخاب کنید

معمولا، بیش از یک راه، برای حل مشکل وجود دارد. یک رویکرد مفید این است که از بارش افکار استفاده کنیم، اجازه دهید از تمام افراد و طیف‌های درگیر در مشکل، برای حل مساله، ورودی دریافت کنید. این امر به شما این امکان را می‌دهد که موثر‌‌‌‌ترین گزینه را بیابید و انتخاب کنید. اگر نتوانستید در بار نخست راه حلی مناسب برای حل مساله بیابید ناامید نشوید، گاهی اوقات، در پروسه‌‌ی حل و فصل مسائل پیچیده تلاش‌های زیادی از سوی طرفین نیاز است انجام شود.

برنامه‌ریزی برای پیاده‌سازی رویکرد

اصلاً ساده نیست تا یک رویکرد برای حل و فصل مشکلی شناسایی کنید، شما باید یک طرح عملی و برنامه‌‌ی اقدام داشته باشید و دائما آن را ارزیابی کنید تا اطمینان نسبی بیابید که تمام آنچه برای حل و فصل مساله مورد نیاز و ضروری است انجام می‌دهید.

نظارت و تأیید[1]

در پروسه‌‌ی حل و فصل مساله، همه‌‌ی برنامه‌ها باید تحت نظارت باشند نظارت بویژه زمانی نقش پر رنگ خود را نشان می‌دهد که  افراد دیگری نیز در حل مشکل مشارکت داشته باشند.

مسئله

اگر شما به طور جدی و فعال نظارت و سرپرستی در پیاده‌سازی برنامه جهت حل و فصل مساله را انجام ندهید، مطمئناً به نتیجه نخواهید رسید.

هنگامی که مشکل حل شده است، شما باید به همراه دیگران به تأیید کلی برسید تا مطمئن شوید که آنها نیز فکر می‌کنند مشکل حل شده است.

به یاد داشته باشید که برای تصمیم‌‌گیری موثر هدف باید به وضوح تعریف شود. مدیر باید مطمئن شود که اطلاعات کافی وجود دارد و سپس گزینه‌های عملی را شناسایی می‌کند. هنگامی که گزینه‌ها ارزیابی شدند، آنگاه می‌توان تصمیم‌‌گیری کرد.

برنامه ریزی


برنامه‌ریزی فرایندی است که شامل تصمیم‌‌گیری در سازمان (اهداف)، مقاصد (سرانجام)، نحوه‌ی انجام (سیاست‌ها) و نتایج (خروجی‌ها) است. به این ترتیب، برنامه‌ریزی، عمده‌‌ی فرایند مدیریت را تشکیل می‌دهد که خود شامل، تعریف اهداف و مقاصد، نحوه‌‌ی هدایت و نظارت، و خروجی حاصل از هر مرحله‌ی برنامه‌ریزی است.
در طول روند برنامه‌ریزی، اهداف و مقاصد یک سازمان ممکن است مجدد تعریف شود تا از موفقیت اطمینان حاصل شود.

 نحوه‌‌ی انجام این برنامه‌ها نیز مهم است.

فرایند برنامه‌ریزی استاندارد شامل موارد زیر است:

ایجاد اهداف کلی؛

ایجاد اهداف کوچکتر  مرتبط با اهداف اصلی؛

طراحی استراتژی‌ها یا روش‌هایی برای رسیدن به اهداف عینی؛

شناسایی منابع مورد نیاز، از جمله نحوه یا چگونگی و زمان پیاده‌سازی روش‌ها.

جدول پیش رو انواع مختلف برنامه‌ریزی، که یک مدیر باید در ذهن داشته باشد را برشمرده است:

[1] Monitor and Verify

جدول 1- انواع مختلف برنامه ریزی

برنامه ریزی کوتاه مدت

برنامه ریزی میان مدت

برنامه ریزی بلند مدت

برنامه های کوتاه مدت ممکن است بین شش ماه تا یک سال، بسته به اندازه و حجم فعالیت های سازمان متغیر باشد.

برنامه های میان مدت ممکن است از شش ماه تا سه سال، بسته به اندازه و حجم فعالیت های سازمان متغیر باشد.

برنامه های بلند مدت ممکن است بین پنج تا بیست سال، بسته به اندازه و حجم فعالیت های سازمان متغیر باشد.

 

منابع:

- COMMUNITY-BASED ORGANISATION MANAGEMENT, Marta Chechetto-Salles and Yvette Geyer 2006.

- COMMUNITY BASED ORGANIZATIONS AND RURAL DEVELOPMENT, V. Divyathejomurthy, Journal of International Research of India, ISSN 2454-8707, VOLUME-II,ISSUE-III,  NOV-2016.

Template Design:Dima Group